home: www.bogers.nu

Week 48 | maandag 25 november 2002 t/m zondag 1 december 2002

*maandag 25 november*

Het was een hele heldere dag, met een mooi uitzicht over de San Francisco Bay. Vandaag heb ik voornamelijk wat e-mails verstuurd in verband met mijn studieplanning. Dit is belangrijk omdat de colleges van het nieuwe trimester in Eindhoven volgende week al beginnen. Verder is het voornamelijk studeren, studeren en nog eens studeren. Ik heb nog een aantal dingen moeten regelen voor de case study van een van mijn rapporten. Ik kan die ene man namelijk niet meer ontmoeten en moet nu dus door middel van een vragenlijst aan informatie zien te komen. Dit is op zich wel heel erg jammer, want het zag er veelbelovend uit. Maar op deze manier kan het ook. En we zullen denk ik wel genoeg informatie krijgen. Voor Ballard moesten we vandaag een rapport inleveren, en we moesten hierover een (informele) presentatie geven. Ik moest zelf wat vertellen over het beton stort proces waar we naar gekeken hadden. Het ging erg goed. Ik heb gegeten met Oana, Erik en Dimitris en 's avonds had ik met hen en Nick, Janine en Barbara nog een bijeenkomstje over onze trip naar Los Angeles met Thanksgiving.

*dinsdag 26 november*

Na een goede nachtrust van drie en een half uur begon ik om 6 uur 's ochtends weer te schrijven aan mijn rapport. We hadden vandaag geen college van Ibbs en dat kwam op zich wel goed uit. Dan had ik wat meer tijd om aan mijn verslag te werken. Ik had namelijk beloofd dat ik Morten en Torbjørn iets toe zou zenden, maar daar had ik gisteren geen tijd meer voor. De rest van de ochtend had ik hier verder aan gewerkt en dat ging op zich wel lekker. Ik heb ook nog aan mijn studieplanning zitten werken, want ik moet weten welke vakken ik het komende trimester ga doen. Sommige vakken moet ik hier namelijk misschien al opstarten. We hadden om 1 uur nog afgesproken en we hebben toen nog wat zaken doorgenomen en besproken hoe we het project zouden gaan afronden. Het is nog een hoop werk, maar gelukkig worden er ook een hoop andere dingen afgesloten waardoor ik aan één vast onderdeel kan werken. Dat werkt een stuk gemakkelijker. We hadden 's middags een gastcollege van Bruce Moen van Hensel-Phelps. Zijn college ging over de Project Manager. Hij praatte over de rol, de taken en de achtergrond van de Project Manager, de specifieke kenmerken voor de Project Manager, en hij vertelde wat over bepaalde concrete voorbeelden. De belangrijkste ideeën waren: planning, communicatie, procedures, tijd-kosten-kwaliteit(-sociale) kenmerken, verandering en dat hij weet hoe het project er uit gaat zien als het klaar is. Hij vertelde heel erg leuk, het was een goed college. Ook hebben we ons examen van vorige week terug gekregen. Ik had 84 uit 100 punten en dat was in dit geval een B+. Niet onaardig dus. Na het college ging ik direct terug naar het I-House om weer te gaan werken aan mijn verslag. Ik ben gaan eten met Erik, Dimitris en Maria. En vervolgens weer netjes terug naar mijn kamertje. In het kader van studie-ontwijkend gedrag heb ik nog wel met Erik de webcam van Dimitri uitgeprobeerd op Rodolfo's computer. En het werkte goed (NetMeeting). Ik mag Rodolfos computer gebruiken als ik met iemand wil NetMeeten. De rest van de avond was het weer studeren geblazen. Ik heb nog wel even buiten een koffietje gedronken met Erik, Dimitri, Janine, Sagita, Ipek en Nick.

*woensdag 27 november*

Tik , tik, tik. De tijd begint te dringen. Ik hoop alleen niet dat het een tijdbom is. Wat ik wil zeggen is dat het er nu op aan komt. Omdat ik morgen naar Los Angeles ga, zal ik er voor moeten zorgen dat ik vandaag mijn twee projecten tot op zekere hoogte afgerond heb. En dat kost nogal wat inspanning. Ook moesten we voor het college van Ballard wat lezen, maar dat was niet zo gek veel gelukkig. Vandaag hadden we ook geen seminar, dus dat scheelde ook weer wat tijd. Wel moest ik weer wat e-mailtjes uitsturen naar docenten voor de vakken die ik wil gaan doen. Daar gaat altijd veel tijd in zitten. Voor het college van Ballard moesten we ook nog wat lezen en vragen voorbereiden. Het college ging over de toepassing van een productie systeem in het echt. Belangrijk hierbij is dat management en werkers moeten kijken naar hoe werk voortvloeit. En dan bijvoorbeeld niet alleen naar het feit of mensen bezig zijn of dat voorzieningen gebruikt worden. We kregen ook onze rapporten terug die ieder voor 20% meetellen. En de punten waren goed. We konden maximaal een 100 halen en ik had een 90 en een 94. We moesten ook aangeven welk deel we onze groepsleden gaven voor het werk dat ze verricht hadden. We moesten 100 punten verdelen. Ik gaf iedereen evenveel en ik denk dat iedereen dat heeft gedaan. De rest van de dag heb ik dus gestudeerd. En het was me het dagje, of beter nachtje wel... Tussen het leren door ging ik met Erik een ritje maken in onze huurauto. Het was lang geleden dat ik gereden had. Maar ik vond het echt erg leuk. We zijn op de heuvel gereden waar we een mooi uitzicht hadden. Daarna weer snel verder. En het was zoveel werk dat ik geen tijd meer had om te slapen. En dat heb ik dus maar niet gedaan. Ik ben dus de hele dag wakker gebleven. Maar ik heb wel heel wat werk af kunnen krijgen. Ook heb ik midden in de nacht nog mijn was gedraaid. Dat ging niet helemaal vlekkeloos. Maar uiteindelijk is dit ook weer helemaal goed gekomen. En om 6 uur was ik weer klaar voor vertrek om naar Los Angeles te gaan.

*donderdag 28 november*

THANKSGIVING

Vandaag gingen we naar Westlake toe. Dit ligt in California, vlakbij Los Angeles. We gingen naar het huis waar Oana's ouders wonen. Zij komen uit Roemenië, maar wonen daar nu al een jaar of tien denk ik. We hadden een auto gehuurd, een Volvo S70. Het was echt een gave bak; hij was gloednieuw en er stond nog maar 300 mijl op. Hij was ook eigenlijk $90 per dag, maar omdat ze onze prijsklasse niet meer hadden kregen we deze mee voor $40. Om 6 uur wilden we vertrekken. Uiteraard werd dit iets later, maar het viel deze keer reuze mee. We gingen wel eerst om koffie, omdat Dimitris dat wilde. Maar die shop waar hij naartoe wilde was natuurlijk nog niet open. Na een mooi cirkeltje in Berkeley gereden te hebben kwamen weer uit bij het I-House en konden we dus voor de tweede keer vertrekken. We gingen wel wat te drinken halen bij Strada Café. Erik reed trouwens, hij had ook de auto gehuurd. En hij reed erg goed. Beetje jammer dat hij de handrem er op had laten staan voor een klein stukje, maar dat kan de beste overkomen. Het gaf wel een interessant geurtje. We waren met zes mensen, en officieel konden er zelfs zeven in. Er zaten namelijk aparte stoelen in de kofferbak. Maar dit waren niet echt volledige stoelen. We zaten met zijn vieren op de achterbank (Dimitris, Barbara, Janine, Rachel), ik zat in de kofferbak, Nick was de navigator en Erik reed dus. Met koffie en al gingen we toen richting de snelweg. En het was een leuk ritje. Ik probeerde een beetje te studeren, omdat ik examen heb op maandag. Maar uiteraard lukte dat niet al te aardig. Op een gegeven moment gebeurde er echter iets op de snelweg. Erik lette heel even niet op de weg. Dat is op zich geen probleem, want dat doet iedereen de hele tijd. Maar precies op dat moment ging de auto een klein beetje naar de zijkant van de weg toe. En omdat Erik een beetje schrok, trok hij zijn stuur naar rechts. Maar omdat deze auto nogal gevoelig was, trok hij te veel naar rechts toe. Toen hij hem terug wilde sturen, corrigeerde de auto weer te veel. We gingen dus van de ene kant van de snelweg naar de andere kant. Na twee keer heen en weer gegaan te zijn, trapte Erik op de rem. Maar omdat we nog te snel gingen begonnen we te spinnen. Voor een korte tijd reden we achterstevoren op de snelweg. En we konden de auto's zien die ons tegemoet kwamen. Daarna maakten we onze spin af en hadden we een volledige 180-graden draai gemaakt op de snelweg. Toen gleden we van de snelweg af en kwamen we in de berm terecht. Gelukkig hadden ze een hier een berm van een meter of twintig, anders hadden we zeker tegen de vangrail of iets dergelijks aangezeten. We hadden echt enorm veel geluk dat we niets geraakt hadden, want op zich was het nog best wel druk op de snelweg. Ik was persoonlijk erg bang dat we over de kop zouden slaan. Je merkt met zoiets dat een stomme samenloop van omstandigheden tot iets heel ergs kan leiden. Want niemand kon er ook maar iets aan doen dat dit gebeurde. We hadden wel een lekke band. Deze moesten we dus vervangen en ergens laten maken. Hierna zetten we onze reis weer voort. En we kwamen uiteindelijk ook aan bij Oana. Zij was trouwens zelf al eerder met het vliegtuig gevlogen. We werden met open armen verwelkomt. We konden direct aanschuiven voor een echte Thanksgiving maaltijd. 's Avonds hebben we een stukje van Westlake gezien en hebben we een film gekeken.

*vrijdag 29 november*

Vrijdag sliep iedereen redelijk lang omdat we lang opgebleven waren. Ik heb nog een beetje geleerd, buiten in de schommelstoel. Op een gegeven moment kwam Oana's moeder thuis en zij begon eten en koffie te maken. Ze zorgde echt goed voor ons, ze was ook erg aardig. Druppelsgewijs werd iedereen wakker en ontbeten we met zijn allen, een beetje binnen en buiten. We wilden eerst met zijn allen naar een museum gaan en daarna met een paar naar Universal Studios. Maar omdat het al zo laat was moesten we kiezen. En als de cultuursnuiver die ik ben, koos ik natuurlijk voor Universal Studios. We gingen met zijn vieren, Oana, Nick, Erik en ik. Oana reed in haar auto, het was iets van een half uurtje rijden. Het was best leuk om met zijn vieren te gaan. Oana was al vaker geweest en wist dan ook de leuke dingen. En we hadden echt een goede tijd. We zijn in best wel een aantal attracties geweest; o.a. The Mummy, E.T., Terminator II, Jurrasic Park en Back to the Future. De laatste vond ik het allergaafste. We zijn ook nog met een karretje door het hele park gereden en hier deden ze ook heel wat leuke dingen. Voordat we weggingen deden Nick en ik nog even een wedstrijdje traplopen. We keken wie het snelste de trap op kon lopen. Omdat ik hiervan de smaak te pakken had deed ik nog een trap, en nog een. En alsof dat nog niet genoeg was, rende ik ook nog eens op een roltrap omhoog die naar beneden ging. En dat had ik dus beter niet kunnen doen. Opeens begon ik namelijk wat vlekken voor mijn ogen te krijgen en misselijk te worden. En dat werd steeds erger. Op een gegeven moment zag ik niets meer en wist ik niet waar ik was. Die anderen zeiden dat ik heel erg wit leek (zelfs mijn lippen), en dat mijn oogkassen paars waren. Ik had een onregelmatige hartslag en ademhaling. En ik zweette als een gek. Na een aantal minuten ging het weer iets beter. Langzaam kwam ik weer tot leven en konden we richting huis. We kregen lekker te eten toen we aankwamen. 's Avonds gingen de meesten Los Angeles in om uit te gaan. Maar omdat ik nog steeds niet helemaal hersteld was van mijn bijna flauwval ding van vandaag besloot ik bij Oana thuis te blijven. Oana bleef ook thuis (ze is nog geen 21) en Nick bleef ook. We hebben met zijn drieën spelletjes zitten spelen, vooral Scattegories waarbij je binnen een bepaalde tijd een aantal woorden uit verschillende categorieën op moet schrijven. Oh ja, en ze moeten beginnen met dezelfde van tevoren gekozen letter. Later kwam Oanas broer ook nog mee spelen. Volgens mij hebben ze wel plezier met mij gehad. Want, omdat mijn hoofd nog steeds niet helemaal helder was, kraamde ik een hoop onzin uit. Ik heb ook nog naar mijn moeder gebeld, omdat die inmiddels (30 november) jarig was.

*zaterdag 30 november*

Omdat het weer erg laat geworden was, kwam de dag weer laat op gang. Vandaag was het plan om Los Angeles te bezoeken. Maar eerst hadden we weer een lekker ontbijt. In de middag gingen we naar Santa Monica toe. Eerst gingen we naar het strand. Dit was heel erg mooi, we hebben een beetje over strand en in het water gelopen. En we hebben een balletje gegooid en wat honkbal gespeeld met stenen en een houten lat. We vonden ook nog een tennisbal en dat gaat natuurlijk nog beter. Daarna zijn we Santa Monica zelf geweest. Ze hebben daar een hele mooie promenade met een hoop leuke winkels. Ik heb vooral met Oana, en ook nog met Nick, rond gelopen. We zijn met zijn drieën ook naar de zonsondergang gaan kijken op de boulevard. Deze was erg mooi. Hierna hadden we weer met de rest afgesproken. We hebben met zijn allen nog een klein hapje gegeten. Toen hebben Oana, Nick, Barbara en ik Toys'r'us bezocht en hebben we als kleine kinderen met speelgoed zitten spelen. Daarna zijn we doorgereden naar de pier aan de oceaan in Santa Monica, er staat daar een grote kermis. Door een leuke actie van Oana met de auto hadden we weer bijna een botsinkje. We hebben een paar attracties bezocht. Ik heb ook nog wat gewonnen. Eerst met water schieten in een ronddraaiend gat. Ik won een Spiderman. En met een soort paarden race waarbij je balletjes in gaten moet gooien voor snelheid won ik een grote pluche bloem. Hierna zijn we naar Los Angeles gereden. We hebben Hollywood bezocht, we zijn naar de Walk of Fame geweest en naar het Chinese Theatre. We hebben dus de sterren met de namen van sterren gezien. En ook hand en voetafdrukken van hele bekende sterren. In het Chinese Theatre hebben we wat gedronken. Samen met Oana nam ik een cappuccino en we hebben wat zitten kletsen. Oana en Nick gingen weg. Oana wilde namelijk een film gaan kijken met haar broer, die ze natuurlijk ook niet al te vaak ziet. We bleven dus met zijn zessen om een film te bekeken. We dachten dat dit 'the place to be' was om een film te kijken. En dat is op zich wel zo, maar we hadden beter niet naar Solaris kunnen gaan. MAN, wat een baggerfilm, een van de slechtste die ik ooit gezien heb. Maar goed, hebben we dat ook eens meegemaakt. Hierna gingen we op zoek naar een leuke club of bar op Sunset Boulevard. Ik heb gereden en het was wel gaaf om in LA rond te rijden. Uiteraard reden we een paar keer verkeerd. Maar in ieder geval hebben we een stuk van de stad gezien. Uiteindelijk vonden we iets en we gingen er naar binnen. Achteraf viel het me een beetje tegen. Er waren daar een hoop rare mensen. Maar iedereen had wel een leuke tijd. Om 2 uur zijn we weer naar huis gereden en hebben we nog een beetje TV zitten kijken en we hebben nog gegeten, want ze hadden nog avondeten voor ons staan. Het was laat, maar echt enorm lekker. We hebben nog wat zitten praten en op een gegeven moment ging de ene na de andere naar bed toe.

*zondag 1 december*

Vandaag was het weer tijd om naar Berkeley terug te gaan. Daar was ik eigenlijk best wel verdrietig om. Want het was echt geweldig om weer eens bij een echt gezin te wonen en Oanas familie zorgde echt goed voor ons. Maar aan al het goede komt een eind. Omdat ik als gewoonlijk weer het eerste wakker was moest ik op een gegeven moment de rest wakker maken. Van tevoren heb ik lekker ontbeten en wat met Oanas moeder gepraat. Ik heb trouwens gedurende het hele weekend wat Roemeens geleerd van Nick en Oana. Dat is best grappig. Maar toen iedereen gegeten had deden we alles om ons vertrek uit te stellen. Zo gingen Erik en ik een potje tafeltennissen. En snel wilde iedereen tafeltennissen. Maar uiteindelijk moesten we er toch aan geloven. Toen alles ingepakt was namen we afscheid van Oana en haar ouders. Oana vloog weer terug. Ik reed weer en we gingen eerst naar Santa Barbara. Dit is een erg mooie plaats. De combinatie van strand, zee, bergen en stad geeft een hele mooie atmosfeer. We hebben hier wat gegeten en zijn toen weer verder gegaan richting het Noorden. We reden een groot stuk langs de oceaan en dat was ook schitterend. Zeker toen de zon onder ging. Op een gegeven moment had Dimitris het autorijden van mij over genomen en we kwamen veilig weer aan in Berkeley. We moesten nog wat dingen bespreken en regelen, maar toen was het toch weer over. Ook hadden we afscheid genomen van Rachel, die vertrok namelijk weer. Ze ging eerst naar Mexico en daarna terug naar Nieuw-Zeeland.

home: www.bogers.nu