| naar week 34 | Berkeley |
Week 33 | maandag 12 augustus 2002 t/m zondag 18 augustus 2002
Eindelijk is het dan zover. Het is tijd om naar Berkeley te vertrekken. Ik ben nooit echt enorm zenuwachtig geweest. Maar het was wel spannend en ik was vooral heel nieuwsgierig. Nadat alles voor de verzekering op de allerlaatste dag geregeld was, was het dan toch zover. Ik zal van elke dag in deze week iets vertellen.
* vrijdag 16 augustus 2002 *
* De dag van vertrek *
Om 06.08 uur stapte ik op de trein in Bergen op Zoom. Mijn vader en moeder brachten me naar het station. Ik heb die nacht goed geslapen. Geen last van zenuwen gehad. Wel was ik erg laat gaan slapen omdat ik nog van alles moest regelen. Die laatste loodjes duren altijd het langst. Ik zat met twee vrouwtjes uit Breda en Hoogerheide in de trein die naar Noorwegen gingen. Om 07.45 reed de trein Schiphol binnen. En na even moeilijk gedaan te hebben met mijn drie koffers kon ik richting de incheckbalie. Erik zat er al te wachten met zijn ouders. Toen inchecken. Althans dat dacht ik. Ik moest nog een koffer openmaken en die werd doorzocht. Ik had natuurlijk niets verkeerds bij me (dat hij kon vinden). Daarna wel inchecken dus. Het was een beetje vreemd, want van New York naar San Francisco had ik nog geen stoelnummer en Erik wel. We konden dan ook niet meer naast elkaar zitten. Maar misschien valt er ter plekke nog wel iets te regelen. Het was trouwens maar goed dat ik 64 kilo mee mocht nemen, want mijn twee koffers waren samen 57,9 kilo. Volgens Erik heb gewoon te veel rotzooi meegenomen. En hij heeft waarschijnlijk nog gelijk ook. Maar als je zoveel mee mag nemen waarom zou je dat dan niet doen. Stel je voor dat ze in Amerika geen winkels hebben. Maar goed, de koffers waren niet te zwaar en ik ging met mijn handbagagekoffertje verder naar de douane. Deze keer was Erik de pineut. Zijn tas werd doorzocht en ze kwamen een kurkentrekken tegen. Deze moest hij inleveren en ziet hij dus nooit meer terug.
En toen begon het echte werk, onze eerste kennismaking met Amerikanen! We zaten een bakje koffie te drinken. Er zaten twee broers met hun vriendinnen / vrouwen iets verderop ook wat te drinken. Het waren Amerikanen. Die ene gast was erg breed, en hij was trouwens ook erg kaalgeschoren. Deze gast ging op dat ZITbankje liggen. Een medewerker van die kantine van Schiphol zei daar iets van en toen begon het. De twee kregen woorden en opeens zei die medewerker - om welke reden dan ook - dat hij wel eens zijn vinger in het achterwerk van die Amerikaan zou steken. Ik citeer: "I'm gonna put my finger up your ass" (Schiphol 2002). En daar was die Amerikaan niet echt blij mee. Hij stond op en begon enorm ruzie te maken. Hij vroeg die medewerker - overigens niet al te vriendelijk - of hij even mee ging naar 'Security'. Dat deed hij niet en toen wilde die Amerikaan hem meenemen. Daar was die medewerker weer niet van gediend en probeerde hem weg te duwen. Vervolgens vond die Amerikaan dat die medewerker van zijn lijf moest blijven en werd hij nog handtastelijker en agressiever. Toen duwden ze elkaar een beetje en opeens gaf die Amerikaan een enorme duw waardoor die medewerker over de tafel heen vloog. Nou ja duwen, het was meer gooien... Dit kon die medewerker niet echt waarderen en hij pakte meteen een stoel waarmee hij die brede gast wel eens wilde bewerken. Gelukkig kwamen er toen al wat mensen tussen waardoor het iets gesust werd. Die Amerikaan begon iedereen die tegen hem zei dat hij wel eens wat rustiger aan moest doen meteen verrot te schelden. Hij werd tegen deze mensen ook meteen enorm agressief. Op een gegeven moment stond er een hele groep beveiliging omheen en waren de gemoederen alweer iets gekalmeerd. Maar ze waren nog steeds super boos op elkaar. Zo boos dat die medewerker zelfs een aanklacht indiende wegens mishandeling bij de luchthavenpolitie. Vervolgens werd die Amerikaan gearresteerd. Hij werd meegenomen en er werden wat getuigen gehoord. Terwijl dit alles zich 2 meter verderop afspeelde dronken Erik en ik rustig onze koffie op. Ik zal nooit meer zeggen dat vliegen saai. Althans het wachten zeker niet.
Om 11.45 uur - een half uurtje te laat - vertrok het vliegtuig richting New York. Het blijft toch iets indrukwekkends, dat vliegen en vooral het opstijgen. En snel dat het gaat. Voor we het wisten vlogen we alweer over Groot-Brittanië. Niet vreemd trouwens als je met 800 km/u vliegt, waar we vlogen op 10.000 km hoogte was het zo'n -50 graden Celcius. Uiteraard werd er in het vliegtuig ook een filmpje gedraaid. Ice Age, flauw maar wel lachen. Tijdens de film kregen we eten. Pasta met wat salade, wat mini-sneetjes brood, een paar crackers en een bosvruchten cakeje. Een wijntje erbij en smullen maar. Bij de Tax Free Shop van het vliegtuig heb ik nog een mooie pen gekocht.
We zijn weer veilig in New York aangekomen. Omdat we hier Amerika binnen kwamen moesten we langs de immigratiedienst. In het vliegtuig hadden we al een en ander in moeten vullen. Dit werd ingenomen en zo nog wat papieren die bij mijn visum hoorden. En na hier en daar een stempel in mijn paspoort kon ik door om mijn bagage op te halen. Deze moest ik een stukje verder weer inleveren. Toen door de douane, wat een gedoe zeg. Dat ging heel chaotisch. Iedereen die een laptop had - ik dus ook - moest deze uit de tas halen en los door de scanner laten gaan. Ik moest dus eerst mijn computertas uit mijn koffertje halen, terwijl deze er in eerste instantie al maar net inpaste. En ook moest ik mijn computer weer uit de tas halen. Ook moest mijn jas uit. Maar uiteindelijk konden we toch richting de gate. En na daar even gewacht te hebben konden we verder richting San Francisco. Nog zes uur vliegen... Erik en ik zaten apart in het vliegtuig, maar toen we eenmaal in de lucht waren heeft Erik met iemand geruild. Hier kregen we onderweg kipfilet met rijst. Er werd ook een film gedraaid, Life or Something Like It. Maar nu moesten we opeens 5 dollar betalen om van die oordopjes te krijgen. NIET DUS! Dan maar geen film.
Dat tijdsverschil blijft toch ook iets aparts. Erik heeft zijn horloge op lokale tijd staan en ik op de Nederlandse. Terwijl het voor ons gevoel al 2 uur 's nachts is, is het nog steeds hartstikke licht buiten. Maar in California is het dan ook nog maar 5 uur 's middags. We hebben een beetje gekaart om 'de tijd te doden'. Om het spannend te maken hebben we op zijn Las Vegas' gekaart, om grof geld. Het ging best aardig, ik krijg nog 500 dollar van Erik. En dat met een paar potjes pesten.
De aankomst in San Francisco ging erg goed. Het was redelijk bewolkt, maar daardoor gelukkig niet al te warm. Buiten moesten we wachten op een busje dat ons bij het International House in Berkeley af zou zetten. Deze 'door-to-door van' zette ons voor 22 dollar per persoon voor de deur af. De campus zag er wel anders uit dan ik verwacht had. Het is echt een stad met veel gebouwen en verkeer. Het ligt tegen Berkeley zelf aan. Toen gingen we naar onze kamers in het het International House. Ik heb kamer 549. Bij Erik zit er een Ph.D. student uit Hong Kong. Bij mij zat er nog niemand. We hebben eerst nog wat gedronken. Als je hier trouwens een 'small' besteld dan krijg je echt een enorme sloot. Zelfs bij een koffie. Maar de meeste koffie smaakt dan ook naar slootwater. Alles is hier overigens redelijk groot. Behalve mijn kamertje dan. 12 Vierkante meter met een stapelbed, twee bureaus en twee kasten voor twee personen kun je niet echt groot noemen. 's Avonds heb ik al de meeste spullen uitgepakt en ben toen om half 12 gaan slapen. In Nederland was het toen al half 9 's ochtends en ik was al bijna 30 uur wakker, want in het vliegtuig had ik ook niet echt geslapen. Maar goed, ik viel snel in slaap. MAAR, opeens werd ik om een uur of 12 weer wakker. Mijn kamergenoot was gearriveerd. Het is een hele aardige gast. Hij heet Rodolfo, is 21 en komt uit Ecuador. Dus het duurde weer even voordat ik kon gaan slapen.
* zaterdag 17 augustus 2002 *
Om 09.00 's ochtends kwam ik er weer uit. Althans, dat dacht ik. Ik had om 10 uur met Erik afgesproken. Toen hij er nog niet was belde ik hem op zijn kamer en hij vroeg zich af waarom ik zo vroeg belde. Het was namelijk nog maar 08.00 uur. Wat bleek namelijk ... Mijn digitale wekker radio liep te snel door de hogere frequentie van het stroomnet hier of zo. In het weekend is er in het International House een brunch. Maar wat een eten. Het enige brood dat we konden vinden was uitgerekend een hamburger broodje. Later zagen we trouwens dat ze wel ander normaler brood hebben. Verder hebben ze heel veel hartige en zware kost. Het is echt niet gek dat iedereen hier zoveer kilo's aankomt. Ik ga maar gewoon heel veel fruit en groenten eten in plaats van al die vette zooi.
Erik en ik zijn vandaag over de campus gelopen. Het is best wel groot met hele mooie, grote en oude gebouwen. Ook staat er een stadion van de Bears, het American Football team van de UC Berkeley. Verder zijn we een beetje door de stad Berkeley getrokken. Er was een soort markt met allerlei kraampjes en muziek. Er lopen hier trouwens ook heel wat aparte mensen rond. Ook veel van die hippie-figuren. In de stad zag ik nog net zo'n hondje als Chelsey (Cavelier King Charles Spaniel; kleur: black and Tan). Hij/zij was vijf maanden oud. Echt lief... Die mensen stonden trouwens wel even raar te kijken omdat ik dat hondje opeens aaide. Dat zijn ze hier niet zo gewend, denk ik. Maar toen ik de foto in mijn portemonnee liet zien begrepen ze het wel en maakten ze toch nog een praatje.
's Avonds was er weer volop keuze in de mensa. Ik nam zelf lasagna. Ze hebben hier echt van alles en je kunt je hier echt kapot 'vreten'. Na het eten gingen Erik en ik een filmpje kijken en daarna een potje poolen. Je kunt gewoon spullen bij de receptie lenen. Toegang tot bepaalde ruimten krijg je door een bepaald pasje langs een scanner te halen. Na het poolen hebben we nog wat bars bezocht samen met Rodolfo. We gingen in Telegraph Avenue naar Blade's and Raleight's. Het was best gezellig en we hebben gepraat over van alles en nog wat.
* zondag 18 augustus 2002 *
Vandaag gaan we naar San Francisco. We gaan met de 'Bart', de metro van de San Francisco Bay. In een paar minuten zit je voor een paar centen (1,65 dollar) in het midden van San Francisco. We hebben een beetje het oostelijke gedeelte van San Francisco doorkruist. Vanaf Powell Street / Market Street naar Chinatown. Heel mooi om te zien. We hebben ook nog een Fortune Coockie gekocht in de 'Golden Gate Fortune Coockie Factory'. "At 20 years of age the will reigns, at 30the wit; at 40 the judgement." (Fortune Coockie 2002) Toch handig om te weten. Daarna zijn we doorgelopen naar North Beach, de Italiaanse wijk. We zijn naar Coit Tower geweest, hier heb je echt een schitterend uitzicht op de stad, op de Bay Bridge, op Alcatraz en op de Golden Gate Bridge. Deze laatste zagen we alleen niet echt door de mist die over de baai hing. We zijn de toren niet meer in geweest in verband met de mist en de rij die er stond. We gaan een andere keer nog wel. Maar omdat de Coit Tower op de top van Telegraph Hill staat, is het uitzicht sowieso al super. Ook kun je hier Lombar Street goed zien. Dit is waarschijnlijk de bochtigste weg van de hele wereld. Toen zijn we doorgelopen naar Fisherman's Wharf, een enorm toeristisch plekje. Er is een grote pier met een hele hoop Californische Zeeleeuwen. Ook zijn er heel veel winkeltjes en eetgelegenheden. Ook langs een soort van boulevard zijn deze te vinden. Verder vertrekken hier allerlei veerponden, o.a. naar Alcatraz. Daar gaan we ook nog een keer naar toe.
's Avonds liepen we terug van de Bart naar het IHouse via Sproul Plaza. Hier waren een paar zwervers muziek aan het maken. Ieder had een of andere vuilnisbak, emmer of iets dergelijks. En met een stok stonden ze daar een beetje op te slaan. Op zich klonk het wel aardig.